*استاد اخلاق و عضو جامعه روحانیت مبارز

متأسفانه برخی افراد گاه در اثر خودخواهی و درک نکردن سودمندی وحدت با کلماتی برای خودستایی یا خودنمایی به دیگران نقد وارد و خود را از اشکالات موجود مبرا می‌کنند؛ رویکردی که خود یکی از اسباب بر هم خوردن وحدت است.
در هفته وحدت قرار داریم، ایامی که بیش از هر زمان دیگر درباره وحدت سنی و شیعه سخن گفته می­ شود. در بسیاری از کشورهای اسلامی مانند مصر و سوریه فرق مختلف از شیعه و سنی در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند. بالاتر از آن شاهد هستیم که در کشورهایی همچون لبنان نه تنها شیعه و سنی که مسلمان و مسیحی و یهودی در کنار یکدیگر ملت واحدی را تشکیل داده و به مسالمت زندگی می‌کنند. در کشورمان ایران نیز با سفر به مناطق مختلف شاهد همزیستی مثال زدنی مردم از مذاهب مختلف هستیم. به شخصه سال‌های گذشته در سفر ماه مبارک رمضان به زاهدان و زابل شاهد آن بودم که چگونه مسلمانان شیعه و سنی یکدیگر را برای افطار و سحر میزبانی می‌کردند و روحانیان هر دو مذهب در فضایی مثبت به مباحثه می‌پرداختند.
باید تاریخ را ورق زد و به گذشته‌ها نگاه کرد. ملت ایران چه در جریان انقلاب اسلامی، چه در دفاع مقدس و چه در برابر مشکلاتی که طی سال های بعد از آن پیش رو قرار گرفت بر اثر وحدت پیروزی یافت. اما این روزها متأسفانه با وجود تکرار این کلمه از سوی اغلب نخبگان کشور شاهد آن هستیم که آنچه سبب مشکلات و شکست‌ها شده بهم ریختگی و تشتت آرا و فقدان وحدت است.
همه ملت ایران دیندار و انقلابی‌اند، اما برخی با خودنمایی عده‌ای را به دور خود جمع می‌کنند و بر افتراق‌ها و تشتت‌ها می‌افزایند و برخی دیگر به بهانه حمایت از رهبری دیگران را دفع می‌کنند. این هر دو دسته باید پاسخ دهند که اقدامات‌شان چه سودی به ملت می‌رساند و چه نفعی برای کشور دارد. در میان رسانه‌ها و سیاستمداران آن کس که عاقل است برای وحدت می‌کوشد. مگر آنکه مغرض باشد یا خدای ناکرده بی‌آنکه بداند در خدمت منفعت بیگانگان قرار گرفته باشد.
همه مسئولان کشور باید با وحدت یافتن و پرهیز از دامن زدن به اختلافات و با همسویی و هم‌افزایی در خدمت افزایش امنیت و کاهش فقر قرار گیرند. افزایش آمار شهدا در اثر درگیری‌های مختلف یا افزایش آمار کسانی که به‌دلیل فقر تحت پوشش کمیته امداد قرار می‌گیرند مایه افتخار نیست.
افتخار این است که به سمت و سویی حرکت کنیم که افراد کمتری کشته شوند و مردمان کمتری محتاج مستمری کمیته امداد بمانند. این انتفاع همگانی حاصل وحدت است. حال آنکه در تاریکی اختلاف منافع به گوشه و کنار می رود و از بهره‌مندی مردم از امکانات و داشته‌های کشور کمتر می‌شود. زیرا تفرقه نیروها را به هدر می‌دهد و نعمت‌ها را زایل می‌کند.
زیرا هر کس به تصور خود، گروه و جریان و ایده خود را برای اداره کشور مفید‌تر می‌داند و جریان‌های مختلف در فضای غیریت‌سازی برای خود فردی را شاخص می‌سازند؛ او را به‌عنوان خادم تشویق می‌کنند و به تحقیر دیگران می‌پردازند. تشویق و تحقیری که مضر به نظام و ملت است. چنین است که در هفته وحدت علاوه بر تأکید بر ضرورت وحدت همه مذاهب و فرق اسلامی باید بر ضرورت وحدت ملی نیز تأکید کرد و امیدوار بود که از قبال این وحدت جامعه اسلامی از امنیت، رفاه و رشد و تعالی بیشتر برخوردار شود.